PRES
Edhe sot,
si pardje e dje,
n’restaurant afër tyre
pres me shpresë
dikush nga ta
të më thërras në telefon
vazhdoj…të pres,
me vete mendoj’
kur të më thërrasin
si t’ju prezentohem?
çka t’u them?
sa përvojë dhe shkollë
për këtë punë kam,
apo t’u them si atëherë;
” Partia të rrojë?”.
Pres,
siç pret një barkë zbrazur
me lugën e makiatos luaj
dhe vetes ngushëllim i gjej
vazhdoj të pres
në këtë vend,
ku klasa e tyre hanë
Dikur,
një barkëmadhë kravat shtrembëruar
i ngopur tashmë
më flet,
e më shuan atë shpresë
E unë sërish
projektoj
një shpresë,
me një frymë të re
e atëherë,
Ty që ma vrave këtë shpresë,
do të pres,
kush a thua vallë?
(Shkroi: Valon Gërbeshi)
