Unë fëmijë isha
pa ditur gjë,
lozja me fëmijët e tjerë të fshatit,
Siç lozë një 10 vjeçar
Kështu, 17 vite më parë
Une pra, si gjithë tjerët
U habita!
kur pashë
gra ,fëmijë, pleq e burra,
tek përshkonin rrugën
përpjet’ buzë lumit,-
pa ditur se ku po shkonin
Mendoja se këtu e atje
të sigurtë do jenë?!

U habita,
kur në bregun pran shtëpisë sime,
pashë tek kalonin hardhitë serbe,
me tankat e tyre

Si fëmijë
Mendoja se po na vështronin,
për të na mbrojtur

Ata kishin plane
si t’na ndalonin lojën tonë,
si të na digjnin
të na shfarosnin,
E të na dëbonin

Kurse prindërit tanë,
në heshtje
Duke dashur të na mbronin
Planifikonin se si të na largonin nga aty,
pa na parë askush
Pa na parë ” ata”

Shpejt, shumë shpejt
Fat i njejtë na përcolli

Ecnim buzë lumit,
E nëpër shkorret e maleve përshkonim rrugën
duke qëndruar të fortë
si ” Graniti” . – që nuk thyhet

Kishte të tjerë
që rrugëtonin
poshtë e lartë rrugeve të fshatit,
e të tjerë kodrave
tek shpresonin të fshiheshin
në malet e fshatit
pa e ditur se ku po shkonin.

Ishte rrugë fati
Jeta qe mbeshtetur ashtu

Aroma e stinës pranverore
15 dhe 16 prill i atij viti
ndryshuar kishte gjithçka

Edhe lulet moren aromën e tymit dhe gjakut,
Por asnjëherë nuk u vyshkën

Ato lule,
me gjakun e martirëve,
dëshmorëve
dhe lotin e fëmijëve, grave e burrave
të fshatit tonë
u ujiten.

Ata të cilët as emrin s’dua t’ua them
duke na përndjekur,
djegur e vrarë
menduan se fituan

Por JO
Jooo
Gabim kishin besuar

Ne fituam.
U çliruam ,

e ndjej si çdo shqiptarë
Sepse ne lindem për të fituar.

Kujtoj sot
Rilindjen tonë …

(Shkroi: Valon Gërbeshi)
Redaktoi:Alba

Lipjan, Prill 2016

Dedikuar atyre që nuk vdesin kurr.Atyre fal të cilëve ne gëzojm lirin. Martirëve dhe dëshmorëve të fshatit-qytetit tim…
‪#‎LAVDI‬ ‪#‎Deshmorëve‬ dhe ‪#‎Martirëve‬
‪#‎Sllovi‬ ‪#‎15dhe16Prill1999‬ ‪#‎Lipjan‬ ‪#‎RepublikaeKosovës‬